مثل خنکای بادی که به رویای گندمزاران میوزد

وسکوت آبی آسمان را عطرباران میکند

ترا که بیاد می آورم

دریا ها در من بال میگشایند

وجاده های شوکرانی

به افقی از شهد وشعر گشوده میشوند

***

به لحظه تولدم

چشم در چشم من گشودی

ومرا از کاجستانهای همیشه سبزآکندی

***

باتو

هرگز پاییزی به زندگی ندیده ام

ودر رگبارهای عاصی تگرگ

با سپیداران به رقص برخاستم

درزیرچتری از عشق

***

به سلولهای اوین

در حجم گنگ ونمور کابوسها وتابوتها

و بغضهای پاشیده بر دیوارهای سرد

آبی ترین آسمان را در من

بدل به شراب کردی

و پرم دادی

به اوجی که هیچ عقابی

درخیال هم نرفته است

***

در واحه های نور

بُعد های سه گانه را درهم شکستی

ومن یله در کوهستانهای بکر آغوشت

نیرویی مرموز را درخویش احساس کردم

وشکفته شدم

به مکانی دربی مکان

ودر رگان زیتونزاران جاری شدم

وخاکسترم را

به عشق در آتش کشیدم

با دریایی زلال از شبنم

***

ترا که بیاد می آورم

در من توفانی سرریز میکند

واز ژرفاژرفم مروارید ها به سواحل می ریزند

ودخترانی که رد پایم را مییابند

در خوابشان گردنبندها به رقص برمیخیزند

وعاشقی را درسپیده دمانشان بیاد می آورند

که عقربه های ساعتشان را

درزمانی به بی زمان شکسته است

***

ترا که بیاد می آورم

دوشنبه 22مهر1387

پر ند ه بجز با ل و پر هیچ نیست

چوعالم که بی عشق هرگزنزیست

منم آن گلی که بها ر ا ن ند ید

خز ا ن د ر خزان قلب توفان دمید

به شب شاخه هایم به زیر تبر

سحر ریشه ام گل دهد سربه سر

به جا نم قنا ری شکفته است نگاه

کسی میبرد شب مر ا با غ ما ه

به سیلاب غم غر ق شا د ی د لم

به آ غو ش توفا ن شده ست منزلم

من از اینچنین زند گی خسته ام

بتو فش د لم را جهان بسته ام

دگر ول کنیدم و لم و ل کنید

رهایم به توفا ن به سا حل کنید


شر ا بم نمی بخشد م مستی ا م

به زنجیر شد یکسر ه هستی ام


ستوه آ مد م من ستوه از سکو ن

بیا گل بکن د ر د لم ا ی جنون


قفس گر شو م با ل و پر میز نم

به منقا ر خود میله ر ا می کنم


به خا کستر م کو هی ا ز آ تشم

خد ا یا نِشا ن ر ا ز مین می کشم



من از ایل عشا ق سر گشته ا م

به رویا ی پر و ا ز آ غشته ا م


به صد با ر شب سینه ام را درید

به جز نور خورشید در آن ند ید


منم آن کهنساله سرو بلند

که سر میزنم ازفراز سهند


به چشما ن ققنوس بشکفته ام

به قعر دل قمر یا ن خفته ا م


وجو دم پر از جنگل تا کهاست

به هر ذ ر ه ام مو ج وکولاکهاست


چنان مستم از مستی عشق او

که د ر آتشش میکنم جستجو



فرو ناید م سر که من بی سرم

به دنیای بی مرگ پر گستر م



نیاسوده آسوده ام همچو موج

به پرواز درآذرخشم به اوج



این شعر درسال 1370
سروده شده است.

خود را می تکا نم

مثل کبوتری که پرهایش را

ودر زیر بارش آفتاب سحرگاهی

خیس میشوم

***

نرم نرمک

درخیالواره هایی از تغزل

به نتهای نی لبکم

امواج به رقص برمی خیزند

ومن رویاروی نیزاران

در شهودی بیکران مست میشوم

***




مثل یک کلاه

سرپوش آسمان راازسرم برمیدارم

وچشم می بندم

بر الواح نور

***

نظاره کن

بر شاخه های حسم

فاخته ها نشسته اند

با خوشه هایی از شبنم بربالهایشان


***

من روز تولدم

میلاد اولین شعرم بود

درزیر بی سایه ترین درخت انجیری-

که از عشق شاخ وبرگ گسترده بود

وردی از رنگین کمان بر آسمان

برجای نهاده بود

***

به شالیزارپرستاره

بر آلاچیقم

در انتظار ماه سرود میخوانم

ونیرویی به تلاطمم می آورد

در ارواح توفانها

وهلهله گنجشکان


***


در آفتاب داغ تابستان

وقتی لب برلبت مینهم

چلچله ها متولد میشوند

ودر تلاقی چشمهایمان

بدنیای آیینه ها پای می نهیم

واز اینقراراست که درب زمان فرومیشکند

وپنجره های فصول

تا ابدیتی زلال را باتو

به پرواز بنشینم

***
آه
ما چگونه بینهایتی رادرنهایتی

(چنانچون دریایی را درلیوانی) ماوا داده ایم



فراتراز من

فراترازتو

فراسوی ما

ما ممکنی درنا ممکنیم

ورای علتها

وعشق که بی پایان درما

آغازی همیشه است

***


شرابی را از چشمانت برمیکشم

ودر انتهای وجود
بی انتها
درابدیتی از مستی پرمیگیرم




سال 1996

میوزم درباد

خوشه ای از خاطرات دشتهای پرشقایق درکف دستم

از میان کوه کوه ودره دره فاصله ازدور

میدهم من بوسه بر البرز

بالبی ازنور

درجنون وحشی شبهای رعد وبرق

مثل عریانی

عشق را باید که پوشیدش

آبشاری از شراب ناب شد جوشید

دشت وصحرا را به رقص خودبرقص آورد

باسرور نغمه خورشید

من هنوز ای دوست

دررواق خلوت غربت

فوج فوج کفتران درمن به پروازند

سینه سرخانی که درصحرای تاریکی

تکه های آفتاب صبح را بربال خود دارند

من هنوز ای یار

عطروبوی نغمه های دختران ِچایکار خطه گیلان

درهوای خانه ام جاریست

آسمان کوکب کرمان

من هنوز ای دوست

رود اشک مادران آنجا

گونه ام را غرق باران میکند اینجا

از پس سردابه های مرگ

از پس غرقابه های اشک

من هنوز ای دوست

مملواز عطر سیاووشم

این افق این غربت تاریک

سر به سر جنت اگر باشد

خوب میدانم

روز پرواز عقابان درشب توفان

یک نفس اینجا نمی مانم

13-11-1996

دشتی سینه اش راازپونه می آکند

من از آواز لورکا

***

به ساعت صفر

سینه سرخی

بر شانه ام نشسته است

من به گرده بادها

***

نه من

که اندوهان تاریک

از من به ستوه آمده اند

***

دماوند را چنان چون پرکاهی

به سرانگشتانم به چرخش در می آورم

وخورشید را به بوسه ای

به گل آفتاب گردان هدیه میکنم

***

به خواب خروسان

با گلهای شیپوری بیتوته میکنم

وشبگیران ناقوسها را

در جانشان به صدا در می آورم

***

در آذرخش وتنهایی

بادبان برکشیده درتلاطم دریاها

غبار خستگی از بال مرغان می تکانم

با نانی از سفره رنجم

وکاسه آبی از عطش بی پایان روح عاصی ام

***

زادگاه امواجم

وصدای شیرین وفرهاد

از دهکوره های دلم

از پس هزاره های تلخ بگوش میرسد

باتیشه ای بدست

بر کوهپیکر اندوهانی که بتاراجم نشسته اند

***

دشتی سینه اش راازپونه می آکند

من از آوازهای برهنه لورکا

24-7-1996