( 1)
کوهساران سرسبز
دره ها خاموشند
خلوتی سحرانگیز
افقم گلپوشند
در رگانم انگار
چشمه ساران جاریست
و هزاران غزل عطرآگین
می وزد آرامش
جویباری آرام
از برم می گذرد
و سبکبال مرا
به زلال ابدیت ببرد
( 2)
از فراز قلل مه آلود
میدرخشد خورشید
سهره ای می خواند
بر سر شاخه بید
می نشینم به سر زورق رنگین خیال
و پر و بال زنان
میروم خطه دور
بیکرانی از نور
(3)
با نسیم خنکی از نیزار
در شبانگاه که چشمانم را می بندم
همه ذرات وجود
همه ی بود و نبود
می سپارم دل خود را به سکوت
به سفر میروم آرام آرام
چون گلی بر سر رود
خلوتی راز آلود
در برم می گیرد
آبشاری از نور
به سرم می ریزد
مثل یک ققنوسی
روح آتشگینم
نرم و آهسته که پر میگیرد
چه زلالم چه زلال
چه سکوتی جاریست
لحظه ها رویاییست
همه عقربه ها خاموشند
و دگر هیچ اثر از من نیست
مهدی یعقوبی(هیچ)
این اشعار ادامه خواهد داشت
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر